انوشه
من می اندیشم من هستم
نــوای طــبله و چــنگ , ناز دلبرانه گرفت بـه پای چلچله بستم نهال سبز سحر را زبــــرگ وبار بهارش , هوای لانه گـــرفـت میان رگ,رگ, جانم هوای جان تو جاریست چنان که مست تو گشتم دلم بهانه گرفت به پای شب سپردم حـــدیث قلب حذینم ز شعله های نگاهـــت تنم تــــرانه گرفت فــــــرزاد فرنود تابستان ۱۳۸۴ هـــــر صبحگاه از پـــــنجره ام کوچه پر ازدهام متروکی را مینگرم و هر شامگاه ابر های محزونی را که با آفتاب میسوزند آنگاه حجم نام تو بار گرانی ست بردوش ذهن من آهای ! من كه با تو آغاز شدم بي تو ختم نخواهم شد.
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
