انوشه
من می اندیشم من هستم
آب سوژا تن عریان او را می پیچد ۲ دهنت بوی محبت دارد زود ببند باد تند است من سبز می شوم وبرای تو لالائی می خوانم و چشمانت را خواب می برد انگار تمام شب را به چشمان تو می سپارم و خودم را به پای چکاوکی که پیام آور تست. اهدا به عزیز ترین دوستم ممتاز رادمنش که در سیر نا هموار زندگی دلاورانه همراهم بوده و غصه هایم را با من قسمت کرده است . به اعتكاف نشستـــــه ام گو ئيا ! ژكيان گفته اند .قيامت نزديك است براي سردبير روز نامه تقدير بايد تسليت فرستاد. كه بانـــــــــــوان شهرم ,هميشـــــــــــــه و هـــنـــــــــــــــــــــــو ز با آن قيامت در آنسوي ديوارهاســــــــــت .
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
