انوشه
من می اندیشم من هستم
بگذار بی تو ودکا بنوشم ... و به یادت لحظه ی را سگرت سیون ستار دود کنم وتا اینکه نشود در بی تو بودن به آدرس فاحشه ی راهی ... تاشکند شوم . کوچه ی بی نامی را انفجارشد! بیوه زنی مادرعلی درخانه ی همسایه یک شنبه شب ساعت ۹ ازتلویزیون طلوع دهلیزها را به گریه نشسته ست... کریدت برای چشم هایت نامه … برای خنده هایت یک آئینه … می شوم نازنین! دلم اگرخواست به تومی گویم دوستت دارم. تلفنم می گوید، شما اعتبار یعنی کریدت کافی… ندارید. که این شماره را رخ کنید. بی صدایی به کری خواهم شنواند، وبه کوری نشان خواهم داد، که د نیاچه تماشایی ست و… گنگی بی زبانی اش را… به هرلبی فریادمیکند. *** صداهامان حلق آویزشدند ما بی صدا یانیم فقط بی صدا.
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
