انوشه
من می اندیشم من هستم
یادم آمد خیابان لاله هارا قدم های نوروزی ات پی هم پشت سر می رفت درآن روزی که ترانه ی به لب عاشقی دیوانه وار سرود می شد و گونه هایی! مرا جرعه ،جرعه پی هم شراب تندی می داد... وچای سیاه تلخ ، از نشه گی ام سکوتی می شد پیاله یی را وچاینک به یاد دو جفت هلی درنگ می ماند که چای را مزه می شد و دهنم را عطر. زمستان سرد را گذشتاندیم با شب نشینی های پی هم با موسیقی و شعر همراه با هارمونیه و طبله با آهنگ های زنده یاد احمد ظاهر بزرگ به آواز گیرای آواز خوان جوان ومستعد کشور دوست نهایت صمیمی ام مجتبا ساهربا مهمان نازنین ام نویسنده جوان و با استعداد آرین آرون، نوراحمد پاییز،امان پویامک،ابراهیم آییژودیگران. واین پارچه شعر را نیز تقدیم شان میدارم و به امید تکرار آن شب ها. فرزاد فرنود
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
