انوشه
من می اندیشم من هستم
گل های امیدم آخر به انتظارتوحشکید وزرد شد مثل همان گل نرگس که درلای دفترم گذاشته بودی اکنون بیا ! ورق بزن دفتر زندگانی امرا وتن پژمرده امرا روح دیگر ببخش. کفش های پیا ده به دوستی ات ، شک کرده بود م بی آنکه روزی برایم اظهار عشق کنی کردی وچه زود به نگاه های معصومانه ات باور کردم آهای ! بزرگ بانوی شب دوستت دارم هنوزکفش هایم را برای یافتنت جفت می یا بم همسو با جاده ایکه تو آنروز مرا د ر نا با وری ت ن ﮪ ﺍ گذاشتی و رفتی
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
