انوشه
من می اندیشم من هستم
هدیه : به آفتاب بلند شعر سپید کشورم آرش آذیش اَبرانسان دست هایت را بفرست بی آنکه درمن یک شب خواب راه برود در چشمان تو باز شوم وپا از هوای سنگین ژکاره گان پیر - بیرون آرم . آهای ! اَبرانسانِ سپید سوار شیهه ی اسپ سپیدت با انبوه بزرگ آزادی درمن راه می رود و چراغان می شوم سرشار از طلیعه ی چراغ - های سبز اشراق دست هایت را بفرست . خودم را بنویسم سپید سپید سپید . یادداشت : شعرهای آرش آذیش این عاشق ترین شاعر را وقتی می خوانم همچو عصاره های مویزهای خشک خانگی یک نواخت نیروی سپید پوش عشق را در رگ رگم بیدار میکند . انگار فکر میکنم که لحظه هارا با این بزرگوار با غزل ترین شعر هایش یکجا گذشتانده ام ، شعر خوانده ام ، قصه گفته ام ، شراب نوشیده ام . وبه قول « یدلله رویایی » او از آدم های است که فکر کردن به آنها ، دیدن آنهاست واین شعر بالا هم هدیه ایست برای دست های الهام آور شاعر بوطیقای خاک آرش آذیش این سپید گوی بزرگ . فرزاد فرنود
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
