انوشه
من می اندیشم من هستم
رها کن ! همه ی ابرهای ریخته در خود را که شانه هایم را آبیاری کنند و دلتنگی ات را باخنده ی تلخی در پیاله ی بریز که شب سلامت باشد. من که حرف های « هدایت » را مچاله کرده ام ومی دانم دیگر « زنده به گور بودن » خودکشی نیست بگذار ! همچون دریویزگران کابل پا برهنه ودر « سوگ » نان جاویدانه انتحار مان کنند . های هم پیاله ی پیر ! پیاله ی دیگر پر کن که شراب ریختن کار دست تست ویکی دو سیگارهم روشن کن که شب را برف از سر گرفته است . به داکتر نجیب آگاه هم پیاله ی پیر و دوست زمستانی ام
هم پیاله
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387ساعت
17:25 توسط فرزاد فرنود | |
| Design By : Night Skin |
تذ کره من
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
