انوشه
من می اندیشم من هستم
دخترم ! کفش هایت را برف کوچ پیر به کوه ها داد پاهای برهنه ات را چین بسته کن تا راه های یخ بسته ی سالنگ را تحمل کنی بدو موهایت را رها کن و روسری ات را به دست باد هدیه کن تا باد های صدو بیست روز هرات هرچه دلش خاست بکند ... و مرد هارا در تن ات رها کن بگذار سینه هایت را با دندان هاشان شیار کنند و در بطن ات یکتا کودک مشترک را به یادرگاری بگذارند . دخترم ! روسری ات را آتش بزن و موهایت را قیچی شاید بتوانی فاحشه ترین روسپی دنیا شوی دخترم ! در بیست و چار ساعت پنج بار برقص چرخ بزن و نگذار ! حقوق ات روی منبر ها به حراج گذاشته شود آنان که ترا با زبان پاک قرن هاست لای مقدس ترین کتاب ها شان ورق میزنند « زنانتان کشتزار شما هستند.» و موهایت را با تیز ترین داس ها درو می کنند تا بیست و سه سال در تو حکومت کنند. دخترم ! بگذار همان یکتا کودک مشترک در تو رشد کند بزرگ شود جهاد کند شاید روزي کشور مشترک مان آزاد شود . دخترم ! بامدادی تو وقتی شب فرا می رسد تو آغاز می شوی و مسافران انبوه درتو سفر می کنند حظ می برند از سفر شان از شهوت شان و از آغوش تو که دارد مادر می شود برای کودکی که پدرش هویتی ندارد و فقط یک زنباره ی مسافر .. دخترم ! ادامه داری تو هنوز دربیست و چار ساعت پنج بار مهمان دار بیست و سه نفر مسافر شدی ناله بزن فقط بخند از پس و پیش در تو راه می روند مسافران سفید پوش احمق حتا برای درد ماهوارت هم فکر نمی کنند دخترم ! پر می شوی تو از فرزندان ناخلف مشترک و خالی می شوی تو نه اصلا پیر می شوی تو و روسری ات را از چنگ باد های صدو بیست روز هرات دوباره روی موهای جو گندمی ات با دست های خط خطی ات کش می کنی و کفش هایت را از برفکوه های سالنگ پیدا میکنی پاهایت میان کفش ها گم می شود راه می افتی گام گام دور می شوی سایه می شوی گم می شوی .
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
