انوشه
من می اندیشم من هستم
صبوری را اولها با آهنگ « ای دل ای دل » اش گوش میکردم واین آهنگ روزها و شب هارا روی زبانم جا مانده و گل کرده بود . پسانترها بیت های زیادی ازین بزرگوار در من راه یافت و آشنا شد تازه طالب ها سقوط کرده بودند که صبوری گاه گاهی به شبرغان می آمد وهر مشکلی که میداشتم کنار گذاشته و خودرا میان آواز زیبایش لحظه ای آرام میگرفتم و تا اینکه البوم « زندگی همین است » به بازار آمد واین البوم بی شک که یکی از پرسرو صداترین کارهای امیرجان صبوری محسوب می شود وهمچنان این مجموعه آهنگ های است برای همه کس و هیچ کس واین البوم همه از گذشته ها می گوید گذشته های نه چندان دور ولی خیلی هم پر خاطره گذشته های هر افغانستانی، وتمام آهنگ ضبط شده ی این سی دی آهنگ های است که با یادها و خاطره های هرافغانستانی گره خورده و هم صداست و درد گذشته هارا روی زبانش با صدای نازنینش بیت کرده و دنیایی از خاطرات را پیش چشمان شنوند زنده میسازد . صدای گرم و مهربان صبوری که هزاران سحر گم گشته و بسته را درخود گره زده که تمامی گوش هارا آشناست و دلهارا بلد ، صدایی که همچون شراب های سرخ خانگی گونه های زردم را خون دوانده و هزاران خوشه از اشکم را لای دستانم جا مانده است . او هم صدای برگ و باران است و یک پیوند ناگسستنی میان آنها وجود دارد گاهی صدایش لای زوزه های باد می پیچد و خودرا با مچاله ی برگ ها گریه میکند و گاهی هم روی رنگ سیب رنگ میگیرد و از گونه های چهارده سالگی حرف میزند گونه هایی که به مانند کاغذ درگرفته ای شعله ور در خود مچاله میگردد و می سوزد . ودر سرخی اش دلها قات قات میشود و هرچه پرنده است ازروی شانه ها کوچ میکنند و به دنباله ی گذشته شان برمیگردند و به یاد کوچه های خاکی و سماوات هاییکه گرد سفره اش نان قدیمی تعارف میکرد نانی که بوی گندم داشت .اواز نقل و صندلی و قصه های دیو پری میگوید ، او از سفر برناگشته ای محبت میگوید البته محبتی که وجود داشت و با ما زندگی میکرد اما حالا گذشته ها خاطره ندارند و چندان حالی که زیبایش بگوییم نداریم تا اینکه بگذرد و برایش چیزی را مثل افسوس بگوییم و گذشته شود زیبا شود و ماندگارشود. او گاهی واژه هارا برهنه روی آب رها میکند تا اینکه روح آب را بیابد . واژه هایی که صبوری در آهنگ هایش استفاده می کند همه برخاسته از زبان مردم است و بوی کوچه و بازار دارد خیلی صمیمی و ساده است . بومی گرایی ودیداری ساختن هویت بومی درتمام کارهای صبوری و به ویژه درین دوالبوم اخیرش وجود دارد و فضای بومی بودن را می توان در زبان ، تصاویر و محتوای اشعار و آهنگ هایش پیداکرد سکه ی طلا _ درین چند روز از تمام روزنه های دیداری افغانستان صدایی بلند میشود که از سکه ی طلا میگوید، آری ! آن صدای که درد میکند و از عاشق نما بودن نگارش میگوید صدای پرترانه ی امیرجان صبوری است صدایی که گوش هارا ترانه می پوشاند و از بی وفایی لیلا ها حرف میزند . و ساده بودن یک دهاتی دختر را عروس این شعر دوست داشتنی کرده و لای تارهای دوتارش بصورت کورس صدا زده . ویک جمعی از دوستانش را دور خود حلقه داده و برای حرف هایش بلی میگویند و افسوس مکنند . شاید آن ساده ی خدا عروس هر شنونده باشد که مطلب آشنا بودن و بی وفایی اش را دور دامن خود گل زده و خورشید برهنه ی سحرگاهش را همبستر آسمانی دریا ها کرده وهربار که بوی این آهنگ به مشامم میرسد و تا دور گوش هایم حلقه میزند انگار فکر میکنم که آن وادی سبز آرزو ، اینجاست . درهمین نزدیکی ها ، لای همین ترانه و فقط ازمن و دلم گفته ، اما افسوس که این امید بی حاصل هماره به اندوه ام می افزاید . ومن را درمن اتن میکند . ولی چشم من دیگر پشت آن ساده ی خدا بسته شده و کلید حرف هایم به نوک چادر اوست . دریچه ی حرف هایم را اینجا بسته میکنم و آرزو دارم همیشه دست های صبوری عزیز پر از نغمه و زبانش پراز ترانه باشد . فرزاد فرنود سکه ی طلا گلی در چشم من خواب سحر شد غزل شد ، قصه شد ، ذوق هنر شد مگرافسوس ای دنیا که آخر اسیر جلوه ی زر شد نذر شد خیلی بی وفا بود ، بلی سکه ی طلا بود ، بلی مطلب آشنا بود ، بلی ساده ی خدا بود ، بلی آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود نگاری با دل من آشنا شد گهی عاشق گهی عاشق نما شد گهی درمان و گه درد دوباره گهی آتش گهی آب بقا شد خیلی بی وفا بود ، بلی سکه ی طلا بود ، بلی مطلب آشنا بود ، بلی ساده ی خدا بود ، بلی آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود مهی ویرانه ی مارا بلد شد رهی کاشانه ی مارا بلد شد به کنج خانه پنهانش نمودند جدایی خانه ی مارا بلد شد خیلی بی وفا بود ، بلی سکه ی طلا بود ، بلی مطلب آشنا بود ، بلی ساده ی خدا بود ، بلی آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود آشنای ما بود ، آشنای ما بود ، آشنای ما بود
| Design By : Night Skin |
نمیدانم کجای راه بود که دستانم با زنده گی دست داد، مادرم میگفت:
در اولین نفسهای دی ماه ۱۳٦٦ خورشیدی د ر گوشه ای از زمین خد ا فرزاد
شدم و اینکه درکجای راه بود که عاشق شدم این را مادرم هیچ وقت نگفت
و من در جستجوی عاشق شدن میرفتم تا اینکه سهم کودکی ام را در نگاه
شیشه یی عروسکی گم کنم و این گمشدن آغاز راهی بود که مرا پیدا
میکرد . وروز ها شد که دست بدست باخودم در انحنای یک کوچه ای از
نور وعلف راه نشینم تانگاهم را در نگاه سرخ شعر پل زنم ومدتیست با
زبان شعر با سایه ام درد دل میکنم واین درد گاهی چنان فراگیر میشود
که در من و سایه ام نمیگنجد .
LinkDump
