پنداشتی

چون کوه کوه خاموش سردم

بی درد سنگ ساکت بیدرم

نی

قله ام

بلندترین

قله غرور

اینک درون سینه من التهاب هاست

هرگزگمان مبر

شد خاطرات تلخ فراموشم

هرچند

نستوه کوه ساکت وسردم لیک

آتش فشان مرده ی خاموشم